Úti við svalan sæinn
syng ég mín ástarljóð,
dýrlegum dagsins draumum í
dvel ég við forna slóð.
Þú varst minn æsku engill,
ást mín var helguð þér.
Þegar ég hugsa um horfna tíð,
hugur minn reika fer.

Manstu hve gaman,
er sátum við saman
í sumarkvöldsins blæ,
sól var sest við sæ,
svefnhöfgi’ yfir bæ.

Við hörpunnar óma
í hamingjuljóma
þá hjörtu’ okkar börðust ótt,
allt var orðið hljótt,
yfir færðist nótt.

Dreymandi í örmum þér,
alsæll ég gleymdi mér,
unaði fylltist mín sál.
Brostirðu blítt til mín,
blikuðu augu þín
birtu mér huga þíns mál.

Manstu hve gaman,
er sátum við saman
í sumarkvöldsins blæ,
sól var sest við sæ,
svefnhöfgi yfir bæ.

  Atli Þormar