Dreymdi í nótt að báðir fæturnir á mér væru lausir í sundur um ökla liðinn.

Var að reyna að halda þeim föstum við fótleggina með því að vera í uppreimuðum skóm. Þorði ekki að taka nema hænuskref því ég var svo hrædd um að leggurinn rynni útaf fætinum þannig að ég gengi þá bara á stúfunum. Þetta var allt hið versta mál því ég þurfti að vera að klára ýmis verkefni og hafði engann tíma né þolinmæði í þetta vesen sem var þar að auki óþægilegt svo vægt sé til orða tekið.

Enn eitt dæmi um það þegar verkirnir þrengja sér inn í drauma mína. Eins og það sé ekki nóg að díla við þá á daginn. Annars er draumurinn lýsandi dæmi um þá innri baráttu sem maður háir hvern dag... eftir dag, viku eftir viku, ár eftir ár þegar maður býr við hamlandi sjúkdóm. Reynir mjög á þolinmæðina og tímaskynjun breytist - tíminn verður dýrmætari öfugt við það sem margir halda. En ef þið hugsið út í það þá er það rökrétt, hvert verk tekur lengri tíma og því mikilvægara en áður að nýta tímann vel og forgangsraða. Það verður líka óþolandi hvað ADL* taka upp stóran hluta af tíma manns. Stundum - oft kemst ekkert annað fyrir á dagskránni. Þá veltir maður því fyrir sér til hvers þetta allt er.

*ADL = athafnir daglegs lífs, læknisfræðilegt orðalag um þær athafnir sem hverri manneskju eru nauðsynlegar til að sinna grunn þörfum sínum, eins og að klæða sig, þvo sér, versla í matinn, matbúa og matast, þvo þvott og halda hreinu í kringum sig.

Svona er líf mitt og annað er ekki í boði. Ég er löngu búin að ákveða að þiggja líf mitt eins og það er. Hinn kosturinn er að afþakka það en ég vel heldur að taka því sem að mér er rétt. Ég vel því lífið. Lífið er gott þó það sé stundum erfiðleikum bundið að lifa því!